Dinsdag 17 februari - Tongariro Crossing
Om vijf uur loopt de wekker af. Ik en mijn kamergenote Rihanne doen vandaag de Tongariro Crossing, samen met nog 2 andere mensen uit onze groep. Dit is volgens alle reisboeken de mooiste dagtocht van Nieuw-Zeeland. Ik noem het bewust geen wandeling want dat zou toekomstige Nieuwzeelandgangers onder jullie misschien kunnen verwarren. Het is echt een zware tocht, de vulkaan op, en je moet er toch een klein beetje conditie voor hebben en hij is 19,4 km lang. Om half zes worden we met een busje opgehaald en naar het beginpunt van de tocht gebracht. Zes uur ter plekke en we starten ontmiddellijk. Het is nog donker, maar het pad is toch al een beetje zichtbaar.
Het is voor mij heel moeilijk te beschrijven welke ongelooflijk mooie en tevens verschillende landschappen we te zien krijgen. Ik deed deze tocht twee jaar geleden ook al, maar toch ben ik nog steeds verwonderd over wat je te zien krijgt. Hele grote kale vlaktes met lavasteen, kraters, hele steile hellingen die soms heel moeilijk begaanbaar zijn, de blauwe lucht daaromheen, de witte wolken en de rook die nog steeds uit de kraters komt. Het is nauwelijks van 2012 geleden dat de Mount Tongariro zijn laatste uitbarsting had. Je wordt aan het begin van de beklimming duidelijk gewaarschuwd dat er risico’s aan deze tocht verbonden zijn. Op borden staat aangegeven wat je moet doen als er een uitbarsting zou komen : ren zo hard mogelijk weg !!!!! Daar moesten wij toch hard om lachen want het is niet zomaar een gebied waar je tegen 100 km per uur kan wegrennen.
Picnicken doen we onderweg, met uitzicht op de Emerald Lakes. Deze picnicplek vind je nergens meer terug op aarde. De kleuren van die meren zijn van een groen en een blauw dat nog op geen enkel schilderspalet te zien geweest is denk ik. “Amazing” is het juiste woord hiervoor !
In alle eerlijkheid kan ik jullie wel vertellen dat ik op een paar punten gedacht heb “Waarom ben ik in hemelsnaam terug hieraan begonnen ?” . Maar mijn herinneringen van de vorige tocht waren zo mooi dat je alle pijn in kuiten, dijen, tenen, hielen erbij neemt als je dit moois kan aanschouwen.
Maar ik was toch reuzeblij als we, na 7,5 uur lopen, het eindpunt bereikten. Goed doorgestapt.
Ik ga er verder niet veel meer over zeggen want dit is toch te moeilijk om in woorden om te zetten. Daarom, bekijk de beeldjes maar een keer.
En wederom hetzelfde verhaaltje, geen internet, dus dit verhaal komt met vertraging op de site. We zitten hier nog steeds in the middle of nowhere …
Morgen richting oostkust, Hastings en Napier. Tot dan. Zonnige groetjes (27°) ;-)
Maandag 16 februari 2015 - Lady Knox Geyser en Waiotapu
Vandaag terug een kort reisdagje. We rijden van Rotorua naar Tongariro National Park, via Taupo.
Eerste attractie vandaag zijn de modderpoelen en het geothermisch park van Wai-o-tapu, met de Lady Knox Geyser als echte toeristische attractie. Deze geiser spuit elke dag om 10u15 een straal kokend water zo’n 23 meter hoog de lucht in. Verder in het Wai-o-tapu Park kan je prachtige modderpoelen bekijken. De aarde is er aan het koken en het is niet aangeraden om daarin een modderbadje te nemen. Je zou er niet goed vanaf komen … Groenblauwe meertjes, dampende kraters, kokende riviertjes, je vindt het er allemaal terug. Deze wandeling doorheen het park duurt ongeveer een dik uur en dit te doen onder een aangenaam zonnetje, zalig !
Op weg naar het Tongariro National Park komen we de bekende Huka Falls tegen, op de Waikato River. Het zijn heel imposante watervallen waar miljoenen liters water per seconde naar beneden donderden. De Waikato is met zijn 425 km de langste rivier van Nieuw-Zeeland, ontspringt in Lake Taupo en mondt uit in de Tasmaanse Zee. Lake Taupo is bekend omdat het gevormd is door een uitbarsting van een vulkaan, in 186 na Christus. Zo ontstond er een diepe krater en op die manier is Lake Taupo gevormd. Heel veel bezocht door sportvissers.
Morgen, dinsdag, hebben we met 4 van onze groep van 20, 3 vrouwen en één man, een heel zware tocht op het programma : de Tongariro Alpine Crossing. Dit is een tocht van 19 km over de flanken van de Mount Tongariro, die 1.968m hoog is. De tocht wordt aanzien als één van de beste dagtochten van Nieuw-Zeeland. Héél zwaar op sommige momenten maar o zo mooi eenmaal je op het hoogste punt bent. Twee jaar geleden deed ik hem ook en ik wilde dit voor geen goud missen. We moeten met ons vieren klaarstaan om 05u30. Worden opgehaald met een busje en tot aan de voet gebracht van de berg. Morgen lezen jullie mijn verslagje daarover, tenminste als ik nog krachten overheb … J
En nu ga ik een dutje doen want ik moet er vroeg uit.
PS : Dit verhaal wordt pas op woensdag gepost wegens geen bereik, noch van telefoon, noch internet, gedurende maandag en dinsdag. We zitten hier echt afgelegen, in het hol van Pluto zoals ze bij ons zeggen.
Zondag 15 februari 2015 - Whirinaki Forest en Hot Pools in Waikite Valley
Zondag vandaag en klaar voor een zondagse uitstap dus ! We trekken naar het Whirinaki Forest. Na zo'n anderhalf uur rijden van Rotorua komen we aan in het woud. We zijn van plan om er een dagwandeling van ongeveer 10 km te doen. Eerste werk wat we mogen doen is onze picnic maken. De woudgidsen hebben twee tafels omgetoverd tot lekkere buffetten met broodjes, kaas, ham, allerhande salades,verse groenten, sausjes, fruit enz enz En dat mídden in het bos ! We krijgen ruim de tijd om onze broodjes te maken om mee te nemen voor 's middags.
Het bos is prachtig met bomen van naar schatting 800 tot 1.000 jaar oud. Echt impressionant als je voor zo'n kolossen staat. De gids die we hebben weet echt alles van het woud. Hij is zelf van een Maoristam en staat dus in nauw contact met de natuur. Maorimensen leven in en met de natuur om zich heen. Alles heeft een betekenis in de natuur zeggen zij. Mijn appreciatie voor hen is alleen nog maar gegroeid. Ik ken mezelf en dus houd ik me dichtbij de gids en klaar om 1.001 vragen te stellen. Het is allemaal zo overweldigend wat me overkomt dat de vragen, én de antwoorden vanzelf komen. De gids was súper dus. (Tangata whenua guides)
Tegen een uur of vier in de namiddag komen we moe maar voldaan het bos uit. Op naar de volgende attractie : de hotpools van Waikite Valley. Ontstaan vanuit een natuurlijke heetwaterbron wordt het water omgeleid doorheen verschillende niveaus zodat het ondertussen kan afkoelen. Dan wordt het water in verschillende pools gebracht van verschillende temperaturen. Ik kan je verzekeren dat na zo een inspannend wandelingetje een zitje in zo'n hotpool wonderen doet. Je voelt je als herboren.www.hotpools.co.nz
In ons motel hadden we vanavond Fish and Chips laten leveren en samen met de hele groep in de tuin gegeten. Afsluiter van alweer een goedgevulde en tevens leerrijke dag.
Ik ben al aan de helft van mijn reis en ik weet dat er nog heel mooie dingen op komst zijn. Eén schaduwkantje, Tim, de zoon, moet terug, voor de 4de keer, geopereerd worden aan de knie, op 2 maart. Dat hoorde ik gisteren via Skype. En natuurlijk ben ik dan nog niet terug. Dat hoor je niet graag als moeder. Ik kan alleen maar duimen dat alles goed verloopt.
Moe maar voldaan kruip ik in mijn bedje. Liefs, Carla
Zaterdag 14 februari 2015 - Van Bay of Islands naar Rotorua
14 februari. Ik wens aan iedereen een gelukkige Valentijn, maar meest in het bijzonder aan mio italiano.
Ti voglio benissimo !
Ik had op het strand, toen ik op de boot wachtte, nog wat tijd om creatief bezig te zijn met de schelpjes rondom mij. Vandaar deze artistieke compositie ...
Deze ochtend vertrokken in Paiha, in de wondermooie Bay of Islands. We moeten nu helemaal terugrijden richting zuiden, over Auckland naar Rotorua, zo'n 500 km. Dit is de op één na langste reisdag voor ons. Meestal reizen we maximaal 250 km. In Rotorua verblijven we twee nachten. Rotorua is bekend voor zijn geothermische en vulkanische activiteit. Het hele gebied ruikt naar zwavel. Maar dat wordt je rap gewoon hoor. Mijn kamer in het motel maakt veel goed. Ik kan er een ganse familie in huisvesten. Ruime living, keuken, badkamer, kingsize bed én mijn eigen whirlpool op mijn eigen terrasje. Hoe cool is dat niet ! De whirlpool wordt opgevuld met warm water dat rechtstreeks uit de grond komt, gloeiend heet. Zo erg rommelt het hier onder de grond. Koud water bijvullen is dus de boodschap of ik kom er niet meer levend uit ... Het is hier ondertussen avond geworden, terwijl jullie op zaterdagochtend jullie bed uit strompelen. Niet zo heel veel beleefd dus vandaag, en dus ook niet veel te schrijven. Morgen staat er een kwikke dagwandeling op het programma. Daar vertel ik jullie dan morgen natuurlijk meer over. Uitkijken is het voor mij naar dinsdag want dan ga ik samen met een paar anderen van de groep de Tongariro Alpine Crossing doen. Een dagwandeling die kan tellen, 19 km over een vulkaan, bergop en daarna gelukkig ... bergaf.
Ik wens iedereen nog een heel aangename zaterdag en voor mijn beste vrienden, en zeker Tim en Annelies : geniet van Valentijn ! Ik mis jullie wel en wou dat jullie dit prachtige land ook konden meemaken op de manier dat ik het doe. xxx Liefs en dikke zoen, mama
Vrijdag 13 februari 2015 - Paihia - Maoribezoek, dolfijntocht en Hole in the Rock
Vandaag hebben we een SÚPER dag achter de rug ! Het begon al met de mooie zomerzon, dus de dag kon sowieso al niet meer stuk.
Om negen uur stonden we paraat en we werden met de bus naar de Waitangi rivier gebracht. We zouden een halve dag doorbrengen in het gezelschap van echte Maori-mensen. Super goed idee van onze reisleidster Christine om deze excursie voor te stellen. Ze weet er zelf enorm veel van en leerde ons dat het een volk is dat heel serieus omgaat met respect naar andere mensen toe, naar hun eigen familie in de eerste plaats maar ook tegenover vreemdelingen. Hoe raar ze er ook uitzien, en hoe raar ze soms ook doen, lachen met hen is niet aan de orde en wordt wel eens afgestraft met harde hand. Dus, ons gedragen is de boodschap. Hollanders met jullie grapjes, jullie zijn bij deze gewaarschuwd ;-)
Halfnaakte Maorimannen en een Maorivrouw van de Napui-stam gaven ons instructies wat te doen want we moesten zélf een kano besturen. Stel je voor. Maar eerst kwam het serieuze ding. Als de Maori iemand begroeten, al is dat een familielid of een vreemde, dan gaat dat altijd gepaard met een ceremonie. Zo ook deze keer. De traditionele ‘hongi’, bij onsbekend als ‘neuzeneuzeneuze’ maakte deel uit van de ceremonie. Bij een officiële begroeting van Maori's worden voorhoofd en neus tegen elkaar gedrukt: het voorhoofd is de plaats van gedachten en herinneringen aan de voorouders ("Ik laat jou toe in mijn familie"); de neus staat symbool van ademhalen, leven ("Ik wens jou adem, leven toe"). Echt een heel raar gevoel, die mensen doen dat heel serieus en voor ons is dat een beetje raar. Gelukkig had Christine ons goed voorbereid en iedereen nam het dus erg serieus. Ik vond het zelfs een beetje emotioneel omdat je die mensen tenslotte niet kent en ze toch heel close met je omgaan.
Daarna volgde de uitleg hoe we moesten roeien en wat we wel en niet moesten doen in de kano.
Na dik een uur varen, kwamen we aan bij de plaats waar de Maori’s hun ceremonies houden. Dat noemt men een ‘marae, hun gemeenschapshuis’. De ‘chief’ verwelkomde ons met luide kreten en rare gezichten. Ze laten hun ogen dan uitpuilen en ze steken hun tong uit. Een man van onze groep werd gekozen als ónze chief en moest dan de maorichief overtuigen dat wij met goede bedoelingen kwamen. Dat was zo natuurlijk en zo werden wij allen toegelaten tot zijn huis, de marae. Een hele toespraak in het Maori en daarna in het Engels, door de chief, verduidelijkte ons wie de Maori waren, vanwaar ze kwamen en wat ze nu nog altijd zijn.
Ik heb ongelooflijk veel respect gekregen voor die mensen want ze houden zo aan hun cultuur en hun voorouders, dat vind je bij westerlingen niet meer. Gelukkig zijn enkele leiders van de verschillende stammen zo vasthoudend aan hun oude waarden en normen dat dat ervoor heeft gezorgd dat de Maoricultuur niet verloren is gegaan. Je moet ook weten dat de Maori geen geschreven teksten hebben, alles werd gedurende honderden jaren overgeleverd van mond tot mond.
In de marae volgden ook nog emotionele momenten toen de chief enkele mensen naar voren riep die dan hun verhaal mochten doen, veelal te maken met verdriet en verlies. Er werd menig traantje weggepinkt hoor, dat kan ik jullie wel zeggen. Raar hoe mensen die mekaar pas gedurende enkele dagen kennen ineens zo verbonden kunnen worden.
Er werd afgesloten met de rituele afscheidsceremonie, terug met de hongi, ofte neusjes tegen elkaar. Op den duur zou een mens het nog normaal beginnen vinden om zo je vrienden te begroeten. Vrienden en vriendinnen, jullie zijn gewaarschuwd bij deze …
Tweede helft van de dag hebben we ook op het water doorgebracht, maar wel in andere omstandigheden. Een dolfijnexcursie werd het deze namiddag. Na nog geen half uurtje hadden we ze in het zicht. Zulke mooie dieren en zo enthousiast. Heel mooi als je ze zo in hun eigen leefwereld ziet, in open zee.
Eindpunt van onze tocht werd het “Hole in the rock” , het gat in de rots.
Ik kende het van foto’s en documentaires maar in het echt is het wel spectaculair. Wegens de woelige oceaan wou de kapitein er niet doorvaren. Gelukkig maar, want dat zag ik niet echt zitten. Ik zag mezef al tegen de rotsen aankletteren. Neen, liever niet. Prachtige afsluiter van een al even prachtige dag dus. Bedankt Christine (reisleidster) voor je organisatietalent en kennis van Nieuw-Zeeland. Ik dacht dat ik zelf al veel wist, maar blijkbaar zal ik nog een paar keer moeten terugkomen …
Een Nieuwzeelandse pizza met onze hele groep maakte deze dag compleet. Met alle respect voor hun cultuur en gewoonten, maar pizza maken, dát moeten ze nog wat leren. De Italianen onder ons zouden hier ter plekke op hun “mamma” beginnen roepen, mamma mia … ;-)
Donderdag 12 februari 2015 â Paihia in de Bay of Islands
Na een kort ontbijtje zijn we vandaag om 8 uur in Auckland vertrokken naar Paihia in de Bay of Islands, zo’n 250 km hogerop in Nieuw-Zeeland. De kronkelende autoweg, State Highway 1, voert ons langs groene heuvels, mooie vergezichten en de immens mooie kustlijn, naar onze volgende stop.
Paihia is een klein kuststadje in Northland, de meest noordelijk gelegen regio van Nieuw-Zeeland. Er wordt vooral aan sportvisserij gedaan.
Toen we aankwamen in Paihia hebben we eerst een heel mooie wandeling gemaakt van zo’n 6 km. Niks heftigs, gewoon een trainingske voor de zwaardere tocht die nog komt, de Tongariro Crossing, binnen een paar dagen. De wandeling begon aan de Haruru Falls en eindigde in Waitangi, plaats waar in 1840 het Verdrag werd getekend tussen de Engelsen en de Maori. De wandeing bracht ons door een heel mooi bos en een mangrovegebied, een soort moeras.
Voor ’s avonds had de reisleidster, Christine, een BBQ voorzien. Heel gezellig want het weer viel ook goed mee. Wel een ietsiepietsie regen gehad maar die was na een tiental minuten verdwenen als sneeuw voor de zon. (Hihihi … en dan moet ik aan jullie denken die daar in het koude Vlaanderen zitten).
Wegens geen internet hier op het moment, zal dit verhaal met een beetje vertraging – ik hoop morgen – op de blog staan.
Morgen, vrijdag, staan er leuke (water)activiteiten op het programma. Meer daarover morgen, of overmorgen, of de dag daarna …
Veel dikke knuffels aan iedereen.
Woensdag 11 februari 2015 - Auckland en Devonport
Rustige nacht gehad, ware het niet dat ik om 4 uur uit mijn bed gebeld werd met de vraag of ik een poetsvrouw nodig had ?!?! Ik en m'n kamergenote Nancy wakker natuurlijk. Gelukkig zijn we beiden redelijk rap terug in slaap geraakt.
Vandaag maakten we het ons gemakkelijk. We namen de hop-on-hop-off-bus die ons op een hele dag geheel Auckland liet zien. De Skytower, de haven, het War Memorial Museum, de rozentuin, ... Heel gemakkelijke formule voor als je niet teveel tijd hebt in een stad.
Om vijf uur spraken we terug af in het hotel met de hele groep om de boot te nemen naar Devonport. Christine, de gids, had een wandelingetje geregeld en daarna zijn we allen tesamen lekker Thaïs gaan eten. Hier in Nieuw-Zeeland zijn heel veel Aziatische restaurants omdat hier ook heel veel Aziaten zitten.
Morgen brengt de bus ons naar het noorden, naar het plaatsje Paihia. Daar vertel ik morgen dan meer over, tenminste als er morgenavond wifi in het hotel is. We zien wel.
Ik wens jullie allemaal nog een prettige werkdag. Ik spring nu mijn bedje in.
Nog een dikke knuffel aan iedereen die meeleest en vergeet ook de foto's niet te bekijken hé.
PS : Zei ik al dat we hier nog altijd met een héél mooi zomerweertje opgezadeld zitten ...
Dinsdag 10 februari 2015 - Auckland en Devonport
Vandaag dinsdag arriveert de groep uit Nederland waarbij ik aansluit om mijn reis door Nieuw-Zeeland verder te zetten. Ik heb dus nog een half dagje vrij en ik besluit een kleine ferry te nemen naar Devonport. Het weer is prachtig dus ik geniet weeral. Het spijt me dat jullie het woord "genieten" zo dikwijls 'moeten' lezen, maar ja, ik kan niet anders .... ????
Over het weer gesproken, dat is tot hier toe reuze meegevallen. Het is hier nog altijd volop zomer en het ziet er niet direct naar uit dat het zal veranderen. Laat ze maar doen ...
Op naar Devonport dus. Het is slechts 15 minuutjes varen en de zee is heel kalm. Devonport is een beetje het Brasschaat van België, het Saint-Tropez van Frankrijk. Het is de enige buitenwijk van de North Shore, de noordkust, die een historische sfeer uitstraalt. Als je langs de waterkant wandelt, valt de Victoriaanse architectuur direct op. Heel mooie oude huizen, soms wel 120 jaar oud. Vooral bewoond door dokters, advokaten, zakenmensen, enz. De prijzen swingen hier de pan uit en gaan soms tot 1,6 miljoen Nieuwzeelandse dollar voor een huisje, met zo goed als geen grond eraan.
In Devonport zijn ook twee uitgedoofde vulkanen. Op de top ervan krijg je een schitterend uitzicht over Auckland en de haven van Auckland, Queen's Wharf.
In Devonport is ook de Royal New Zealand Navy gevestigd. Ze hebben een vloot van 4 marineschepen en 2.200 manschappen.Vraag me niet of dat veel of weinig is, ...
Het strand in Devonport is het enige strand in Nieuw-Zeeland waar je tot 200 meter ver in de oceaan kan gaan. Het is tot daar slechts één meter diep. Ideaal dus voor families met kinderen en om ze te leren surfen, zwemmen, kajakken, ... Nieuwzeelandse kinderen kunnen op hun negende állemaal zwemmen. Dat is wel nodig in een land dat langs alle kanten omgeven is door water.
Dit was een mooie excursie die ik heel op mijn gemakje gedaan heb. Ik zit nu op een terrasje naast het hotel, in de zon, te wachten tot de Oranjes arriveren. Koffietje, loungemuziek, zonnetje, .... Ik ben rap content hoor ...
Ondertussen is het avond en zijn de Nederlanders gearriveerd. Een heel gemengde groep wat de leeftijden betreft. Benieuwd hoe we met mekaar zullen opschieten.
De reisbegeleidster Christine, zelf geboren in Nieuw-Zeeland, geeft me de indruk heel goed te weten waarover ze praat. En dat heb ik graag. Ik wil zoveel mogelijk informatie in me opnemen. Ze heeft een etentje georganiseerd met de hele groep om kennis te maken met elkaar. Morgenvroeg om negen uur afspraak met z'n allen om de uitstappen en nog wat praktische dingen te bespreken.
M'n kamergenote, Nancy, is van Zemst en met mij de enige Belgische. We zullen ons moeten bewijzen tussen 19 Hollanders ...